Out of office met… Liesbeth Rasker

by

“Reizen zijn voor mij écht geen vakanties”

 

Liesbeth Rasker (28) is journaliste, columniste bij ELLE en Glamour, Instagram-babe én heeft eind 2016 haar eigen website gelanceerd: Bag to Reality, boordevol (h)eerlijke reisverhalen. Ze omschrijft zichzelf als herrieschopper met een grote mond, met veel liefde voor mooie verhalen en adembenemende plekken. Nieuwsgierig naar de grootte van de lading hooi op haar vork en wat deze independent girlboss doet om te ontspannen, belden we haar op!

 

Omschrijf je carrière tot nu toe in a flash.

Ik wilde altijd al schrijven, of in ieder geval verhalen vertellen. Bij ELLE werken was altijd al de droom, en in 2008 heb ik ze gemaild of ik ‘iets’ voor ze mocht doen. Koffie zetten, het maakte me niet uit. Dat werd een stage die uiteindelijk bijna anderhalf jaar duurde, waardoor mijn studie enorm veel vertraging opliep. Toen ik éindelijk was afgestudeerd was er een tijdschriftencrisis gaande in Nederland. Bij de grote uitgeverijen vielen veel ontslagen, er was in geen velden of wegen zicht op een vaste baan bij een tijdschrift. Mijn droom viel in duigen, ik had nooit iets anders gewild dan bladen maken. Totaal wanhopig heb ik letterlijk iedereen gemaild die ik ken met de vraag oren en ogen open te houden voor werk, en uiteindelijk zei een oude kennis dat ik May-Britt Mobach eens moest mailen, want zij begon met iets nieuws. Dat was Amayzine, en na een paar sollicitatiegesprekken mocht ik aan de slag als redacteur. Daar heb ik 2,5 jaar gewerkt, enorm veel geleerd, enorm veel gedaan, maar uiteindelijk moet je door en besloot ik dat het tijd was voor iets nieuws. Ik schreef al voor ELLE en Glamour op freelance-basis, en daar wilde ik mee door.

Toen begon ook het plan voor een eigen website te ontstaan, omdat ik graag op mijn manier mijn reisverhalen wilde vertellen. Die zomer werd ik gevraagd om de nieuwe columnist voor ELLE te worden, iets wat ik nooit had durven dromen en nog steeds extreem blij mee ben. Op 28 oktober ging Bag to Reality live, en nu vormen die twee dingen samen met verhalen voor Glamour, Cosmopolitan en copywrite klussen de basis van m’n werkend leven.

 

 

Hoe is het idee voor Bag to Reality ontstaan?

Na Amayzine begon ik het een beetje te missen niet elke dag te schrijven. Ik heb nooit een eigen site gewild, maar nu begon het toch te kriebelen. Reizen is een grote hobby, en wat me stoorde aan de meeste reisbloggers is dat vaak gedaan wordt alsof alles aan reizen altijd helemaal geweldig is, terwijl dat gewoon bullshit is. Dingen zijn gewoon lang niet altijd helemaal waanzinnig en te gek, dus als iets stom, lelijk of saai is krijg je dat bij mij gewoon te horen. Bag to Reality is een eerlijke site met verhalen waar je wat aan hebt, zonder daar al te overdreven zweverig over te doen.

 

Hoe ziet jouw gemiddelde werkweek eruit?

Altijd anders, als freelancer is het lastig ritme en regelmaat te vinden. Maar over het algemeen kun je mijn werk in twee delen opsplitsen: enerzijds mijn website, anderzijds de klussen die ik voor tijdschriften doe.

Bag to Reality-dagen: koptelefoon op, héél hard stukjes tikken en dat inplannen voor de hele week. Al lukt het me vaker niet dan wel om regelmatig te posten.

Schrijfdagen: dat is een heel geroutineerd proces geworden. Als het verhaalidee eenmaal is goedgekeurd door een blad begin ik met uitdenken wat er allemaal voor nodig is. Moeten er interviews plaatsvinden en zo ja met wie, hoe en wanneer? Verder doe ik indien nodig research, en gedurende dit alles zingt het verhaal ergens in m’n achterhoofd de hele dag door en beginnen de zinnen zich langzaam te vormen. Uiteindelijk verzamel ik al dit materiaal en sluit ik mezelf een paar dagen vóór de deadline op achter m’n computer en zet dan alles op papier. En élke keer als ik het inlever – nog steeds – denk ik: nu gaan ze me mailen en zeggen ze ‘jeetje Lies, je kan eigenlijk helemaal niet schrijven en we gaan nooit meer met je werken.’ Pas als ik te horen krijg ‘wat een leuk stuk, het is helemaal oké’, kan ik opgelucht ademhalen. Dan lees ik het nog eens terug en denk ik, ja oké, het is best oké. Gekmakend vervelend, maar geloof niet dat ik er ooit vanaf ga komen.

Tip: op mijn Mac heb ik SelfControl. Dat is echt de reason I’m still alive. Die app heet SelfControl en blokkeert afleidende internetsites op je computer.

 

“Jouw meningen en jouw views. Het is best spannend om dat op het web te gooien.”

 

Wat betekent je werk voor jou?

Ik schrijf veel verhalen die voortkomen uit gebeurtenissen uit mijn eigen leven en dat van de mensen om me heen. Op die manier zijn werk en leven nauw verbonden, want leven levert werk op, zeg maar. Een avond in de kroeg of een diner kan zomaar een gesprek voortbrengen dat een verhaal oplevert, en als ik iets interessants hoor maak ik meteen een aantekening in m’n iPhone. Op reis zijn is nu ook anders, want ik ben altijd bezig met foto’s maken voor de website en Instagram, en aangezien ik extreem slecht ben in dingen onthouden ben ik constant aantekeningen aan te maken. Wanneer reizen je werk wordt, is vakantie hebben heel moeilijk. Als je niet oplet stopt werk nooit.

 

Wat is jouw manier van ontspannen? Sport je, mediteer je of…

Nee, dat zou ik wel allemaal moeten gaan doen. Schrijven lijkt nooit zo intensief, maar makkelijk lezen is echt moeilijk schrijven. Bovendien neemt het veel mindspace in beslag, je bent er de hele dag mee bezig, ook in de avond en in het weekend. Ik haat woorden als mindfulness, maar het zou best een goed idee zijn om wat meer mindfull te worden want ik vind het heel moeilijk om écht te ontspannen. Maar ook nu ga ik meteen weer in de werkmodus want dan denk ik: daar zit een verhaal in. Dan benader ik een website daarover en zeg ik ‘Hé, vinden jullie het leuk om een serie te hebben over iemand die totaal niet mindful is en dat wil ontdekken?’ Dan wordt dat óók weer werk. Wat wel ontspannen is, is als een afspraak na een drukke dag last minute wordt afgezegd. Dan ga ik uitgebreid douchen en trek ik mijn grootste zachtste joggingpak aan en ga ik heerlijk met kat en Netflix op de bank. Dat is echt een cadeautje.

Koken of bestellen?

Bestellen. Of ik knutsel een maaltijdsalade in elkaar. Ik kan absoluut niet koken en vind er geen bal aan. Dat is nog een project voor later.

 

Tijdschrift of boek?

Tijdschrift. Ik lees er vrij veel, maar ook omdat het werk is. Boeken zou ik weer meer willen lezen want daar ben ik ook dol op, maar vooralsnog komt het nog niet echt van de grond.

 

Hoe zit het eigenlijk met (on)zekerheid, als independent freelancer met een eigen website?

Het grote ding van veel schrijvers is dat ze verschrikkelijk eigenwijs, heel ijdel, en ontzettend onzeker zijn. Elk stuk komt uit jouw hoofd, dat is heel persoonlijk en het kan best spannend zijn om dat dan op het web of in een blad te gooien. Met Bag to Reality vond ik het doodeng om online te gaan want ik kon me nergens achter verschuilen, het héle ding is van mij, dus als iemand iets stom vindt komt dat allemaal op mijn bord. Aan de andere kant kun je me niet echt ergens op betrappen want ik speel geen rol en ben heel eerlijk. Als je inderdaad iets stom vindt is dat jammer voor jou, maar ik ga me er niet anders door gedragen.

 

What’s next: hoe zie je de toekomst voor je?

Ik ben gestopt met te lang vooruit kijken want alles in de media verandert zo snel, dat levert alleen maar teleurstelling op. Wel denk ik dat Bag to Reality als concept veel potentie heeft, het levert nu alleen nog te weinig geld op om er fulltime mee bezig te zijn. Aan dromen verder geen gebrek, ik denk dat je de naam Bag to Reality op heel veel dingen kunt plakken, een productlijn, boek, lezingen, god knows wat er gaat gebeuren – of juist niet. Ik blijf in ieder geval schrijven en hoop dat Bag to Reality uitgroeit tot een merk, maar ik zet niet meer al mijn hopes and dreams in op één ding.

 

“Wat ik stiekem wel heel fijn vindt, is dat als iemand op een drukke avond last minute afzegt.”

 

Heb je advies voor jonge meiden die ook een online carrière ambiëren?

Het beste advies dat zelf ik ooit heb gekregen was ‘kom als eerste, ga als laatste weg, werk harder dan degene die rechts van je zit en zeg overal ja op’. Onthoud dat sowieso, plus twee adviezen van mijzelf:

    1. Voor any kind of job: vergeet niet dat je voor welke baan dan ook wel echt moet werken. Dat wordt vaak vergeten omdat op social media alles zo makkelijk lijkt. Ik krijg soms e-mails van meisjes: ‘Hallo, ik zit nu in 4vwo. Wat doe jij precies, want dat ziet er leuk uit en ik wil dat ook.’ Dan denk ik, ja natuurlijk ziet het er leuk uit omdat het lijkt alsof ik altijd op reis ben.  Maar ondertussen zit ik 80 procent van het jaar gewoon achter m’n computer, en ben ik ook tijdens een reis de helft van de tijd binnen met m’n laptop aan het werk terwijl de rest op het strand ligt.
    2. Voor online jobs: veel meisjes willen ‘influencer’ worden en er zijn tegenwoordig zelfs opleidingen voor. Daar verzet ik me hevig tegen, omdat influencers feitelijk niet bestaan. Daar heeft Jelmer de Boer ook een heel goede blogpost over geschreven. Een influencer is hetzelfde als een BN’er in de zin dat iemand iets heel goed kan en daar bekend mee wordt, maar een influencer op zichzelf is niks. Je moet wel een talent hebben, weet ik veel, foto’s maken, of stylen, of video’s editen. Dus ga op zoek naar datgene waar jij goed in bent en oefen je dood, en dat kan dan op een gegeven moment al dan niet een publiek opleveren.

 

 

 

✰ With special thanks to ✰

Het Pulitzer Hotel Amsterdam, EVA ROEFS Fotografie, Suraya van de Flier (haar & make-up)

2 Responses
  • Marceline
    mei 1, 2017

    Super leuk, licht, interessant en vernieuwend interview!

    • Eva Anna
      juni 21, 2017

      Wauw tof interview!

What do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *